 |
| Χρυσό στεφάνι με φύλλα βελανιδιάς, Αμφίπολη, Μακεδονία |
Ο Μάης ονομάστηκε έτσι από την Ελληνική θεότητα Μαία, τη μητέρα του Ερμή.
«Pόδον, άνθος των ερώτων, αναμίξωμεν τω Bάκχω,
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος, ενθέντες τοις κροτάφοις,
ευθυμήσωμεν εν τούτοις» εξυμνεί ο Ανακρέων.
Στην Αθήνα, γινόταν επίσημη γιορτή, τα Ανθεστήρια όπου εκεί οι κοπέλλες έραιναν τον Ευάνθη (που δεν ήταν άλλος απ τον Διόνυσο) με άνθη, του φορούσαν στεφάνια από λουλούδια στο κεφάλι για να τον αναστήσουν και μετά με αγκαλιές από λουλούδια πήγαιναν στην Ακρόπολη.
Από αυτή την γιόρτη έμεινε το στεφάνι.
Στά μετέπειτα χρόνια ο λαός μας πίστευε πως τον Μάη μήνα μπορούσαν να έρθουν και καλά και κακά πραάγματα. Γιά να ξορκίσει λοιπόν το κακό, πού ίσως ερχόταν, έφτιαχναν στεφάνια από σκόρδο και τσουκνίδα και αγριολούλουδα και το κρεμούσαν στην εξώπορτά τους. Εξ ού και το σημερινό έθιμο του μαγιάτικου στεφανιού.
«Pόδον, άνθος των ερώτων, αναμίξωμεν τω Bάκχω,
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος, ενθέντες τοις κροτάφοις,
ευθυμήσωμεν εν τούτοις» εξυμνεί ο Ανακρέων.
Στην Αθήνα, γινόταν επίσημη γιορτή, τα Ανθεστήρια όπου εκεί οι κοπέλλες έραιναν τον Ευάνθη (που δεν ήταν άλλος απ τον Διόνυσο) με άνθη, του φορούσαν στεφάνια από λουλούδια στο κεφάλι για να τον αναστήσουν και μετά με αγκαλιές από λουλούδια πήγαιναν στην Ακρόπολη.
Από αυτή την γιόρτη έμεινε το στεφάνι.
Στά μετέπειτα χρόνια ο λαός μας πίστευε πως τον Μάη μήνα μπορούσαν να έρθουν και καλά και κακά πραάγματα. Γιά να ξορκίσει λοιπόν το κακό, πού ίσως ερχόταν, έφτιαχναν στεφάνια από σκόρδο και τσουκνίδα και αγριολούλουδα και το κρεμούσαν στην εξώπορτά τους. Εξ ού και το σημερινό έθιμο του μαγιάτικου στεφανιού.
 |
| Τα χρυσά στεφάνια των Ελλήνων Μακεδόνων Βασιλέων |
Ο όρος στεφάνι, όμως, χρησιμποιείται και ως συνώνυμο της λέξης στέμμα ή διάδημα.
Πρόκειται για κάλυμμα για το κεφάλι, απλό ή περίτεχνο, το οποίο φορούσαν διακεκριμένα πρόσωπα, στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, όπως βασιλιάδες, βασίλισσες ή άλλου είδους ηγεμόνες, ιερείς, καθώς επίσης άτομα που τιμούνταν ή επιβραβεύονταν με ιδιαίτερο τρόπο (π.χ. ο Κότινος, στεφάνι από αγριελιά, με το οποίο στεφάνωναν του Ολυμπιονίκες στην αρχαία Αθήνα).
Έναν ασυνήθιστο τύπο χρυσών στεφανιών, μοναδικό στον κόσμο, δημιούργησαν τα εργαστήρια χρυσοχοΐας της αρχαίας Μακεδονίας, κυρίως κατά τον 4ο και 3ο αι. π.Χ.. Φτιαγμένα συνήθως με μεγάλα κλαδιά και πλούσια φυτικά στοιχεία, αποτελούν αληθινά κομψοτεχνήματα, δείγματα της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, τα οποία κανείς τεχνίτης πουθενά αλλού δεν κατάφερε ποτέ να μιμηθεί. Λεπτοδουλεμένα, με μίσχους που κάποιες φορές δεν ξεπερνούν σε πάχος το ένα χιλιοστό, είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι αυτά το εύθραυστα αντικείμενα επιβίωσαν ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους τα στεφάνια διασώζονται διότι είναι φτιαγμένα από χρυσό, ένα υλικό που δε διαβρώνεται, ενώ επιπλέον δεν τσαλακώνονται, καθώς εντοπίζονται κατά κανόνα μέσα σε τάφους, οι οποίοι δε γεμίζουν με χώμα...
Πρόκειται για κάλυμμα για το κεφάλι, απλό ή περίτεχνο, το οποίο φορούσαν διακεκριμένα πρόσωπα, στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, όπως βασιλιάδες, βασίλισσες ή άλλου είδους ηγεμόνες, ιερείς, καθώς επίσης άτομα που τιμούνταν ή επιβραβεύονταν με ιδιαίτερο τρόπο (π.χ. ο Κότινος, στεφάνι από αγριελιά, με το οποίο στεφάνωναν του Ολυμπιονίκες στην αρχαία Αθήνα).
Έναν ασυνήθιστο τύπο χρυσών στεφανιών, μοναδικό στον κόσμο, δημιούργησαν τα εργαστήρια χρυσοχοΐας της αρχαίας Μακεδονίας, κυρίως κατά τον 4ο και 3ο αι. π.Χ.. Φτιαγμένα συνήθως με μεγάλα κλαδιά και πλούσια φυτικά στοιχεία, αποτελούν αληθινά κομψοτεχνήματα, δείγματα της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, τα οποία κανείς τεχνίτης πουθενά αλλού δεν κατάφερε ποτέ να μιμηθεί. Λεπτοδουλεμένα, με μίσχους που κάποιες φορές δεν ξεπερνούν σε πάχος το ένα χιλιοστό, είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι αυτά το εύθραυστα αντικείμενα επιβίωσαν ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους τα στεφάνια διασώζονται διότι είναι φτιαγμένα από χρυσό, ένα υλικό που δε διαβρώνεται, ενώ επιπλέον δεν τσαλακώνονται, καθώς εντοπίζονται κατά κανόνα μέσα σε τάφους, οι οποίοι δε γεμίζουν με χώμα...
Διαβάστε περισσότερα...
